“Een noodwoning mag geen oplossing worden voor de sterkste profielen alleen”, zegt Sofie Heyrman. “Ook mensen met een grotere kwetsbaarheid hebben recht op perspectief. Als we hen geen plek en geen begeleiding bieden, waar moeten zij dan naartoe?”

Op de gemeenteraad van augustus 2026 lag de tijdelijke inhuur van vier woningen van WoonST als noodwoning op tafel. Groen Sint-Niklaas keurde dit punt mee goed. Elke uitbreiding van het aantal noodwoningen is welkom, zeker in een stad waar de woonnood groot blijft.

Tegelijk vraagt Groen Sint-Niklaas meer duidelijkheid over de ambitie van het stadsbestuur. Op de commissie werd aangegeven dat Sint-Niklaas momenteel 19 noodwoningen heeft. Dat is minder dan in de vorige bestuursperiode, toen er bijkomende budgetten werden voorzien om het aantal beschikbare noodwoningen juist op te trekken.

Voor gemeenteraadslid Sofie Heyrman is de uitbreiding met vier woningen daarom positief, maar onvoldoende als antwoord op de bredere woonnood.

“Vier extra noodwoningen zijn een stap vooruit. Maar de vraag blijft: welke ambitie heeft dit stadsbestuur om mensen in acute woonnood echt op te vangen en te begeleiden?”

Noodwoningen zijn er voor mensen in crisis

Noodwoningen zijn bedoeld voor mensen die plots geen veilige woonplek meer hebben. Dat kan gaan om mensen die dakloos worden, gezinnen die na een brand tijdelijk nergens terechtkunnen, mensen die na een relatiebreuk op straat staan of inwoners die door een andere crisissituatie dringend onderdak nodig hebben.

Net daarom is het belangrijk dat noodwoningen voldoende beschikbaar én toegankelijk blijven. Wie in een noodwoning terechtkomt, bevindt zich vaak in een kwetsbare situatie. Een dak boven het hoofd is dan een eerste noodzakelijke stap om opnieuw stabiliteit te vinden.

Strengere voorwaarden roepen vragen op

Groen Sint-Niklaas maakt zich zorgen over de voorwaarden die aan de tijdelijke bewoners worden gesteld. In de overeenkomst staat dat het OCMW enkel bewoners mag toewijzen die voldoende huurvaardigheden hebben om zelfstandig te wonen, of die dat niveau met intensieve begeleiding kunnen bereiken.

Personen die niet zelfstandig kunnen wonen, komen niet in aanmerking en moeten worden doorverwezen naar een meer passend woon- en zorgkader.

Dat klinkt logisch op papier. Maar in de praktijk roept het grote vragen op. Want mensen in acute woonnood zijn net vaak mensen met meerdere problemen tegelijk: financiële zorgen, relationele problemen, psychische kwetsbaarheid, een beperkt netwerk of een gebrek aan woonervaring.

Sofie Heyrman waarschuwt dat de lat daardoor te hoog dreigt te liggen voor de mensen die noodwoningen het hardst nodig hebben.

“Als we steeds hogere eisen stellen aan mensen in woonnood, dreigen net de meest kwetsbare inwoners uit de boot te vallen. De vraag is dan heel eenvoudig: waar moeten zij naartoe?”

Wonen vraagt ook begeleiding

Sinds de hervorming van de woonmaatschappijen en de opname van Soveka binnen WoonST, wordt intensieve woonbegeleiding niet langer vanzelfsprekend vanuit de woonmaatschappij opgenomen. Die begeleiding wordt steeds vaker verwacht van andere organisaties, zonder dat daar altijd extra middelen tegenover staan.

Voor Groen Sint-Niklaas is dat een zorgwekkende evolutie. Sociale woonactoren waren er net om kwetsbare huurders te ondersteunen. Als er vandaag meer voorwaarden worden gesteld, maar de begeleiding niet mee versterkt wordt, schuift het probleem gewoon door.

Ook bij noodwoningen is begeleiding essentieel. Mensen in crisis hebben niet alleen een sleutel nodig, maar vaak ook ondersteuning om opnieuw grip te krijgen op hun situatie.

Meer dan vier woningen nodig

Groen Sint-Niklaas vraagt daarom dat het stadsbestuur verder kijkt dan deze tijdelijke uitbreiding. De stad heeft nood aan een duidelijke visie op noodopvang, woonbegeleiding en tijdelijke huisvesting voor mensen in kwetsbare situaties.

Een uitbreiding van het aantal noodwoningen is goed. Maar ze moet deel uitmaken van een ruimer beleid dat ook rekening houdt met mensen die vandaag niet zomaar zelfstandig kunnen wonen.

“Een noodwoning mag geen oplossing worden voor de sterkste profielen alleen”, besluit Sofie Heyrman. “Ook mensen met een grotere kwetsbaarheid hebben recht op perspectief. Als we hen geen plek en geen begeleiding bieden, waar moeten zij dan naartoe?”